از عبدالله بن مسعود نقل شده است که گفت:
بر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله وارد شدم، سلام کردم و گفتم:
ای رسول خدا! حق را به من نشان بده تا از آن پیروی کنم و به چشم خویش آن را ببینم.
فرمود: ای پسر مسعود! به حجره برو و بنگر چه می‌بینی.

گفتم: وارد شدم، دیدم علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام در حال رکوع و سجود است و در رکوع و سجودش نهایت خشوع را دارد و می‌گوید:
«خدایا! به حق محمد پیامبرت، گناهان شیعیانم را بیامرز.»

بازگشتم تا رسول خدا را از آنچه دیده بودم آگاه کنم، دیدم خود حضرت در رکوع و سجود است و در حال خشوع دعا می‌کند و می‌گوید:
«خدایا! به حق علی ولیّ ات ، گناهان امت مرا بیامرز.»
دچار شگفتی و اضطراب شدم.
 پیامبر نمازش را کوتاه کرد و فرمود:
ای پسر مسعود! آیا پس از ایمان، کفر می‌ورزی؟
عرض کردم: نه، به جانت سوگند ای رسول خدا! ولی من دیدم علی علیه‌السلام از خدا به حق تو درخواست می‌کند و تو از خدا به حق او درخواست می‌کنی؛ نمی‌دانم کدام‌یک نزد خدا برتر و آبرومندتر هستید.

پیامبر فرمود: ای پسر مسعود! همانا خداوند مرا و علی و حسن و حسین را از نور قدس خود آفرید.
وقتی خواست آفرینش را آغاز کند، نور مرا گشود و از آن آسمان‌ها و زمین را آفرید؛ و به خدا سوگند، من از آسمان‌ها و زمین برترم.
سپس نور علی را گشود و از آن عرش و کرسی را آفرید؛ و به خدا سوگند، علی از عرش و کرسی برتر است.
سپس نور حسن را گشود و از آن حورالعین و فرشتگان را آفرید؛ و به خدا سوگند، حسن از حورالعین و فرشتگان برتر است.
سپس نور حسین را گشود و از آن لوح و قلم را آفرید؛ و به خدا سوگند، حسین از لوح و قلم برتر است.

در آن هنگام مشرق‌ها و مغرب‌ها تاریک شد، فرشتگان به فریاد آمدند و گفتند: پروردگارا و سرور ما! به حق این اشباحی که آفریدی، این تاریکی را از ما برطرف کن.
پس خداوند سخنی دیگر گفت و از آن روحی آفرید. آن نور، روح را دربرگرفت و از آن فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها را آفرید.
او را در برابر عرش قرار داد، پس مشرق‌ها و مغرب‌ها نورانی شدند و از این‌رو او را «زهرا» نامیدند.

ای پسر مسعود! هنگامی که روز قیامت برپا شود، خدای عزوجل به من و علی می‌فرماید: «هر که را خواستید وارد بهشت کنید و هر که را خواستید در آتش اندازید.»
و دلیل این سخن، گفتار خداوند متعال است:
﴿اَلقِیا فی جهنم کلَّ کفّارٍ عنید﴾؛ «(خطاب به دو نفر:) بیفکنید در دوزخ هر کافر لجوج را.»
گفتم: ای رسول خدا! کافر لجوج کیست؟
فرمود: کافر، کسی است که به نبوت من کافر شود؛ و لجوج، آن است که با علی بن ابی‌طالب دشمنی ورزد.

تأويل الآيات  ج۱ ص۵۹۱
بحار الأنوار  ج۳۶ ص۷۳
غاية المرام|4|163

نوشتن دیدگاه